آنچه اغلب به عنوان "فیبر کربن" گفته می شود، در واقع مخفف "کامپوزیت تقویت شده با الیاف کربن" است. نام کامل انگلیسی "کامپوزیت تقویت شده با فیبر کربن" "Carbon Fiber Reinforced Polymer" است که به اختصار CFRP نامیده می شود.
فرآیند قالبگیری کامپوزیتهای تقویتشده با فیبر کربن عمدتاً به سه مرحله تقسیم میشود: قالبگیری، پخت و قالبگیری.
کارهای آماده سازی اولیه شامل: آماده سازی قالب، تهیه چسب، تهیه پارچه فیبر کربنی می باشد.
وقتی می گوییم "فیبر کربن" گران است، در واقع منظور ما این است که قیمت قطعات فرآوری شده از مواد اولیه "کامپوزیت تقویت شده با فیبر کربن" بسیار گران است. گران است زیرا "هزینه مواد" و "هزینه فرآیند" نسبتاً بالا هستند.
"کامپوزیت تقویت شده با الیاف کربن" ماده ای است که از چیدمان مواد "فیبر کربن" در جهت معین و با استفاده از مواد پلیمری چسبنده تشکیل می شود. پلیمرهای باندینگ معمولاً رزین های ترموست مانند رزین های اپوکسی هستند، اما گاهی اوقات دیگر پلیمرهای ترموست یا ترموپلاستیک مانند پلی استر، وینیل استرها یا نایلون هستند. علاوه بر فیبر کربن، کامپوزیت ها همچنین می توانند حاوی پلی آمیدهای آرامید، پلی اتیلن با وزن مولکولی فوق العاده بالا، آلومینیوم یا الیاف شیشه باشند. خواص محصول نهایی "کامپوزیت تقویت شده با فیبر کربن" نیز می تواند تحت تأثیر نوع افزودنی وارد شده به ماتریس اتصال قرار گیرد.
اساسی ترین بلوک ساختمانی کامپوزیت های تقویت شده با فیبر کربن فیلامنت فیبر کربنی است و مواد اولیه اولیه رشته کربنی پلی اکریلونیتریل پیش پلیمری (PAN)، ریون یا آسفالت نفتی است. سپس فیلامنت کربن به صورت شیمیایی و مکانیکی به پارچه فیبر کربن تبدیل می شود که برای ساخت قطعات فیبر کربنی استفاده می شود.